::  Weź udział w walentynkowej wojnie na buziaki - Dziewczyny kontra chłopaki  >>

Problem:

„Co to jest oziębłość seksualna i na czym to polega, mam wrażenie, że ja to mam, bo mało co mnie podnieca i nie przepadam za seksem. Jak to leczyć?”

Odpowiedź seksuologa:

Na pytanie odpowiada seksuolog, Anna Zawadzka

 
Oziębłość seksualna wyraża się brakiem lub utratą potrzeb seksualnych. Jest jednym z najczęściej występujących zaburzeń seksualnych.

Głównym objawem jest zmniejszenie zainteresowania seksualnego zarówno w sferze fantazji jak i realnie podejmowanych zachowań z partnerem lub masturbacji. 

Przyczyny są bardzo różnorodne. Zazwyczaj dzielimy je na kilka grup:

• biologiczne,
  
• psychiczne,
  
• kulturowe
  
• oraz dotyczące relacji partnerskich.
  
  

W trakcie diagnozy niezbędne jest przeprowadzenie badań hormonalnych (ich poziom w organizmie może znacząco warunkować nasz apetyt na seks). Istotne jest także czy osoba zgłaszająca objawy hipolibidmii choruje na schorzenia przewlekłe, zażywa leki lub lub substancje psychoaktywne. Istnieje także rodzaj oziębłości konstytucjonalnej uwarunkowanej genetycznie.

Niemały wpływ ma wychowanie oraz społeczeństwo stanowiące kontekst tegoż wychowania, szczególnie rygoryzm religijny, przekonania stereotypowe oraz przekazy rodzinne dotyczące seksu i związków partnerskich.

Jednak najczęściej przyczyn doszukuje się w sferze psychiki i relacji partnerskich.

Obniżeniu popędu seksualnego sprzyjają różnego rodzaju lęki i fobie (często wytworzone negatywnymi doświadczeniami czy urazami w sferze seksualnej jeszcze z czasów dzieciństwa), zaburzony obraz własnego ciała (kompleksy, nieakceptacja), zaburzenia osobowości.

Może zdarzyć się także iż hipolibidemia pojawia się na skutek problemów w związku partnerskim. Szczególnie, gdy partner przestaje być dla nas atrakcyjny fizycznie czy psychicznie, narastają konflikty, lub pojawia się uczucie do innego człowieka.

W przypadku oziębłości seksualnej niezwykłe istotna jest prawidłowa diagnoza i określenie faktycznej przyczyny zaburzenia. Leczenie bowiem polega przede wszystkim na eliminacji tejże przyczyny. W zależności od etiologii stosowana jest psychoterapia, farmakoterapia lub terapia par.